Jak wyhodować Quca.

Bierzemy E² = (p c)² + (m c²)² i rozpisując każdą składową na zmienne sprawdzamy, czy można c = i? Zdecydowanie można, v jest ułamkową wartością c = i, więc potęgi pilnują porządku.

Pierwszy rzut z algebry ℝ¹ na ℂ² – przyjmijmy, że masa i prędkość mają jakiś związek a + b i.

Wypadałoby, aby ten związek był zawsze rygorystyczny, więc skoro dla fotonu 0 + b i = 1, to roboczo uznajemy, że tak ma być zawsze (norma kwadratowa |ṽ|² = 1).

Upraszczamy równanie: E² = (p c)² + (m c²)² → E = | Re(ṽ) c² / √(1 – ṽ²) |.

Konsekwentnie rzutujemy na kolejną algebrę ℍ i mamy dodatkowe imaginaria. Ładnie by wyglądało, gdyby były składowymi pola EM, aby to sobie łatwiej wyobrażać.

Ponieważ istnieje związek między dwoma pierwszymi imaginariami i jest on ściśle = 1, to przyjmujemy, że dla wszystkich kolejnych też tak jest.

Konsekwentnie rozszerzamy na ℍ na O, O na S 16D. W O ładnie nam się wpisuje SR z SM.

Root selection wyklucza rozwiązania niefizyczne (w protonie nie można podmienić składowych c i d z tego powodu). W S D16 odkrywamy problem nietrywialnego zera i z przyczyn estetycznych oznaczamy je inaczej niż trywialne, roboczo epsilonem. Za Riemannem (Riemann zeta non-trivial zeros: „Non-trivial” label, RH conjecture) – na etapie, kiedy dodałem regulator ε, była to dla mnie kwestia czysto estetyczna: nieelegancko traktować dwa rodzaje zer tak samo.

W atakach numerycznych odkrywamy, iż rozbieg wyników z „rzeczywistością”, z której bierzemy parametry do tychże ataków, jest jakościowo dobry, ilościowo błędny. Wnioskujemy z niego o dominującej perspektywie (ciągle ujawnia się a lub b) i narzucamy tam roboczy rygor = 1. Wyniki zaczynają się zbiegać, ale przy wysokiej β pojawiają się małe, ale rozbieżne nieścisłości.

Numerycznie atakujemy ostrą normę (relację między imaginariami wybranej perspektywy a lub b, ponieważ nigdy się inna nie ujawniła dla root legalnych zmiennych dla przykładów branych z fizyki). I szukamy takiego układu tłumienia imaginariów, który da wynik zbieżny.

Czyli robimy czysto numeryczny atak na dane. Ten atak może trwać nieskończenie długo. Więc kierując się estetyką dobieram: β_total = √(b² + (√(c² + d²))⁴ + (√∑{k=1}^7 e_k²)⁸ + (√∑{k=8}^{15} f_k²)¹⁶ + ε²); ponieważ norma wyboru perspektywy min(a / β_total, β_total / a) jest oczywista nawet przy doborze innych wariantów β_total.

Wyniki zaczynają klikać z QFT do dowolnych zakresów. Sprawdzamy, gdzie przestaną. Odkrywamy, że w transformacjach cząstek z jednych na drugie nie istnieje legalne rozwiązanie w ramach narzuconych norm.

Odkrywamy najbliższy punkt styku legalny w ramach tych norm, będących prostym, rzutowanym na algebry rozszerzeniem SR. Atakując numerycznie imaginaria odkrywamy w przestrzeni 16×16 najmniejszy wspólny dystans , pomiędzy którym istnieją stany nielegalne i nie ma ścieżki je łączącej.

Czyli odkrywamy nieciągłość analityczną. Rozmiar tej nieciągłości ilościowo pasuje idealnie do QM. I tu jest właśnie ten epsilon. Tam QM wstawia dagger, analogicznie RH conjecture i analogiczny jest obrót iφ. W każdym wypadku jest to jednokierunkowe i rozwiązuje problem. Mi rozwiązuje problem trywialnego zera.

Ten mostek łączy legalne SR przez nielegalne w SR patologie.

Ale to zrozumiałem dopiero sprawdzając ataki numeryczne dla zastosowania tego mechanizmu jako symetrycznego, jednokierunkowego szyfru ze stratą. Każde szachrowanie heurystykami jak Cl(1,3) czy Lorentz boost zamiast hiperobrotu pozwalają na atak przez przybliżenie na klucz iφ. Zastosowanie prawdziwej algebry S D16 i prawdziwych hiperobrotów zawęża to do dokładności epsilon. Do wydarzenia dochodzi tylko w ramach precyzji regulatora.

Wszystko na kwadratach (norma N(z)=z̅z, β_total z sum kwadratów.

Całość wywodu, wniosków i formalia w:

https://zarobmy.se/wp-content/uploads/2025/12/wersja_5_abstrakt.odt

to samo w (zależnie jak się znaki specjalne rozsypują w dokumentach):

https://zarobmy.se/wp-content/uploads/2025/12/wersja_5_abstrakt.pdf

repo projektu ze wszystkimi plikami:

https://github.com/4i4in/algebraic_trick_abusing_Wick